Na ziemi nie ma pustych miejsc...

Daj mi siłę codziennie podnosić się na nowo... Nie wiem dlaczego, ale mam wrażenie, że potrafiłbyś. Teraz siłę taką odnajduje w innych. Ale jest to siła cząstkowa. Wiele energii tracę, by ją poskładać... A przecież mi wystarczy tylko kilka słów...
Kilka słów, które budują naiwność kobiety. Słowa, w które wierzę. W które chce wierzyć. Mi to wystarczy. To najlepszy urodzinowy prezent.



'.....i lody podał jej malinowe......."


Niedawno śniło mi się, że czytasz to wszystko. [To wcale nie jest takie trudne. Bo wiem, że śledzisz moje opisy na gg.] I wiesz co?? Już się tym nie martwię. Nie boję się, że poznasz moje myśli. Myślę, że w głębi duszy nawet bym tego chciała.....Ale nigdy do tego się nie przyznam...

W nowe zycie,w nową rolę weszłam z nową siłą i energią... Podobam się taka sobie. I choć wiem, że mój zapał minie, to chce, aby trwał jak najdłużej. Chciałabym, oczywiście, że bym chciała, aby trwał on jak najdłużej, ale wiem, że to nie tylko ode mnie zależy. Nie wiem, jak zostanie odebrana moja obecność...
Obawy są. A jakże. Staram się jednak walczyć z nimi,walczyć sama ze sobą. Walczyć ze swoimi blokadami. Blokadami, które noszę gdzieś głęboko.

Ale wierzę. Wierzę, że dam radę. Muszę poradzić. Zbyt wiele osób dało mi kredyt zaufania. Kredyt, który muszę spłacić. I spłacę. Na złość tym, którzy nie wierzą.

Zapomniałem o tobie już dawno
zapomniałem o tobie już wczoraj
to co było przedwczoraj rozpadło się
nie pamiętam ni jednego wieczoru

Szatan rozbił swe zimne zwierciadło
i szkła pyłek wpadł w oko i serce
zapomniałem o tobie już dawno
zapomniałem o tobie nic więcej

Zapomniałem o tobie na zawsze
zawsze znaczy dziś wczoraj i jutro
przecież wiesz że cię nigdy nie znałem
wybacz mi ale nie jest mi smutno

Uśmiech zastygł na twarzy zbielałej
umarł dzień nie doczekał wieczoru
nie wiem już czemu cię zapomniałem
może to przez ten pyłek w mym oku

Nie wszyscy umieją zapomnieć. Tak byłoby dużo prościej. To by wiele ułatwiło.
....
Ale kto powiedział, że będzie łatwo??

"Mówić, łapać ludzi za rękaw, kazać im siadać naprzeciwko i słuchać.
Potem samemu zamieniać się w słuchacza./.../
Używać do tego wszystkich możliwych środków,
metafor, parabol, zająknięć,
nie dokończonych zdań, nie zważać, że zdanie urwie się w połowie, jakby za czasownikiem otworzyła się nagle przepaść.
Nie zostawiać żadnych nie wyjaśnionych, nie opowiedzianych sytuacji, żadnych zamkniętych drzwi; wyważać je kopniakiem przekleństwa, nawet te, które prowadzą do żenujących i wstydliwych korytarzy, o których wolałoby się zapomnieć.
Nie wstydzić się żadnego upadku, żadnego grzechu.
Grzech opowiedziany zostaje odpuszczony.
Opowiedziane życie - zbawione./.../
Ten, kto nie nauczył się mówić, zostanie na zawsze uwięziony w pułapce".

O.Tokarczuk "Bieguni"